Verslag reis naar Kenia – Week 1

Donderdag 19 september – Vertrek

Met de woorden vanuit Kolossenzen 4: 7-9 zond ds. Mensink ons naar Willem en Mee Hyae, om hun omstandigheden te kennen en hun hart te bemoedigen.
Samen zongen we Psalm 91: God is de toevlucht in de nood, de God van ons vertrouwen. Deze God gaat mee en blijft bij de mensen die achterblijven.


Vrijdag 20 september – Mombassa

We zijn in Mombassa!
De woorden die allereerst in mijn gedachten schieten om te delen zijn ‘dankbaarheid’ en ‘moe’.
Dankbare vermoeidheid of vermoeide dankbaarheid…
Dankbaarheid over een heel voorspoedige reis. Het was ver, maar alles ging goed. Hier en daar werden wat flesjes water ingenomen en de tape van Rien, maar dat was het dan ook. De overstap in Nairobi was wel een dingetje; we moesten een heel eind naar buiten het gebouw lopen om over te stappen, bepakt en bezakt. Maar het ging best. Behulpzame mannen vlogen op ons af in de hoop op een fooi.
Door het hotel werden we met een bus opgehaald door een vrolijke, vriendelijke Afrikaan. Hij had de banjo mee. De koffers moesten via de ramen de bus in. Omdat we van alles voor de basis mee hebben waren het er 2 per persoon. We voelden ons bezwaard en rijk.

Dit gevoel werd nog versterkt toen we richting het hotel reden. Wat een armoede… wat een ander leven. Kleine kinderen op straat terwijl het 1.00 uur ‘s nachts was. Muziek en schone schijn in een wereld die verpauperd leek. Het gaf meteen een heleboel te denken. Dat de douche koud water gaf hebben we maar voor lief genomen. We waren veilig aangekomen en voelden onze rijkdom.

Na een korte, maar welkome nachtrust genoten we van een uitgebreid ontbijt en hadden we onze eerste ontmoeting met Willem. Wat was het goed om hem te zien. Hij kon al veel spullen voor de basis meenemen in de pick-up.

Nu even tijd voor onszelf. Een aantal van ons moeten echt nog even landen. Uit de drukte van alle dag nu in een compleet andere wereld. Onze dankbare vermoeidheid even plaatsen is goed.

Vanmiddag ontmoeten we Patrick, een vriend van Willem die voor ons vervoer gaat zorgen.
Daarna maken we verdere afspraken over avondsluiting en morgen.

Maar dat komt allemaal later.


Zaterdag 21 september – Contrast

Vandaag staat in het teken van contrasten.
Na een buffet waar werkelijk van alles te krijgen is, gingen we op pad met Patrick en een vriend. Met 2 busjes zochten we allereerst een bank op, want alles moet betaald.
Deze bevond zich achter een hek met bewaking. Bij elke winkel zat een man met een geweer en zelfs bij het binnengaan van een supermarkt om wat water te kopen werden we gescreend. Het voelde raar, een beetje beangstigend en zeker niet veilig.

Onderweg naar fort Jezus zagen we de enorme rijk-arm verschillen, aan de woningen, gebouwen en aan de mensen. Zomaar langs de kant van de drukke weg lag een moeder met haar baby. Fort Jezus was een interessant bouwwerk; een welwillende en goed onderlegde gids vertelde de verhalen van de overwinning door de Portugezen, over de slavenhandel en de pijn die dit hele gebeuren nog doet.

Een wandeling door de oude stad gaf een blik op het leven hier. Een hard leven, agressie omdat overleven niet simpel is, maar ook simpel geluk was zichtbaar.

De gids gaf aan wat we mochten doen; hier vooral geen foto’s en daar mag je wel iets kopen. Hier mag je afdingen en daar betaal je de volledige prijs.
Vieze straten met kleurrijke mensen, krotten van winkels met opeens een winkel met dure telefoons.

Verkoop van cocaïne in een tuc-tuc en naaiwerk, buiten, op de naaimachine die we kennen van onze oma’s.

Natuurlijk moest er een foto gemaakt worden van de bekende slagtanden die queen Elizabeth aan de stad schonk.


We dronken de beelden in en iedereen was er een beetje stil van.
De lunch hielp om een beetje te plaatsen. 
Na de lunch bezochten we het Hallerpark. Een prachtig natuurgebied met nijlpaarden, krokodillen, slangen, prachtige vogeltjes en enorme schildpadden.
Veelzijdig, contrast na contrast.

Het was een prachtige dag en wat is het goed dat het morgen zondag is!


Zondag 22 september – Verbinding

Vandaag staat in het teken van verbinding.
We ervaren het op allerlei manieren.
Gisteren was er een groep christenen aanwezig in  het hotel en zij zongen en dansten samen tot eer van God.
Een aantal van onze groep deed gelijk mee en een aantal keek toe.
Wijnand werd opgehaald door een mevrouw met een doorleefd gezicht en ze vroeg hem doordringend mee te gaan naar de groep. Hij gaf aan dat hij niet zo kon dansen als zij. Ze keek hem strak aan met haar zwarte ogen en zei: “We hebben toch maar 1 God.” Hij kon niet anders doen dan haar volgen.

Jenneke is elke morgen al vroeg in het zwembad te vinden en zij had spontaan haar eigen zwemklasje. Een vijftal jonge mannen wilden maar wat graag de beginselen van het zwemmen van haar leren en geduldig kreeg ze dat ook voor elkaar. Ze werd geëerd en nagewezen; ‘good teacher,good teacher!’.

Agaath spreekt heel gemakkelijk mensen aan en ze vertellen haar graag over het leven hier.

Vanochtend zijn we naar de Crossroads Fellowship dienst in Mombassa geweest. Het thema van de dienst was: ‘The battle of the mind’ uit 2 Korinthe10: 1-5. Het sloot prachtig aan bij onze avondoverdenkingen uit Jakobus.

“The spiritual battle of our minds is for the freedom to know and obey God.”

“Hakuna Mungu kama wewe” (Er is geen andere God als U)
“I raise a Hallelujah with everything inside me, in the middle of the mystery, in the middle of the storm, hope will arise” zongen we uit volle borst mee, geënthousiasmeerd door de mensen om ons heen.

Een prachtige groep donkere vrouwen met stralend witte jurken deed een getuigenis voorin de kerk. ‘Motherwise’; in diverse groepen bemoedigen vrouwen elkaar. Ze volgen een soort basiscursus. Ze leren er te leven vanuit God, voor elkaar te zorgen, te bemoedigen in alle moeite van het vrouw-zijn en te bidden.

Na afloop kregen we een tasje en Jan Coenraad, Barend en Wijnand gaan deze gebruiken voor de tablet tijdens de kerkenraadsvergaderingen.

Een van onze chauffeurs was nog nooit in deze dienst geweest en hij was aangenaam verrast door de ervaren verbinding en wil zeker nog eens gaan.

Een van de pastors bleef ons danken voor onze komst naar de dienst en pas na doorvragen vertelde hij hoe hard en ingewikkeld het leven hier ook voor de kerk is.

We genoten van en ervoeren diep de verbinding.

Op de gang naar onze kamer spraken we een van de bedienden en hij vroeg op de man af: “are you saved?” We gaven met een voorzichtige schroom antwoord; “Yes… and you?” Zijn donkere ogen gingen stralen en zijn helderwitte tanden werden zichtbaar:”Yes, Hallelujah!”

Dat is de beste verbinding ooit!


Maandag 23 september – Verwachting

Vanmorgen stonden we om 6.30 uur al klaar om met Patrick en John op safari te gaan.

De koffers gingen in de opslag van het hotel en spullen voor 2 nachten namen we mee in een rugzak.
Vol verwachting gingen we op pad, niet goed wetend wat we konden verwachten.
Het verlaten van de stad was al een safari op zich.
We hadden al respect voor onze chauffeurs, maar kregen dit gaandeweg steeds meer.
Het was spits en alles liep en reed door elkaar. Het was een chaos, maar het leek de Kenianen niet te deren.

Bij de familie Deetman ontstond opeens een enthousiaste herkenning toen ze velden vol sisol zagen. Dit is een plant waar sterke touwen van gemaakt worden.

Voor we het enorme park binnen gingen werden ons de safari hoeden zo ongeveer op het hoofd gezet. “Enorm nodig tegen de insecten” zo zei men ernstig, maar we zagen uiteindelijk meer olifanten dan muggen.

We hadden heel wat hobbels te nemen, maar die namen we voor lief.

Drie soorten van de ‘Big 5’ hebben we vandaag al gezien en we gaan pas woensdag terug.

Bij binnenkomst van het park zagen we meteen de olifanten. Wat opviel was, dat ze, net zoals de weg, oranje kleurden.

Vol verwachting stonden we met onze hoofden boven de auto uit te turen en riepen enthousiast wat we zagen. Vaak werd een enorme termietenheuvel voor een olifant aangezien. Een enkele keer zagen we ze tegelijk; het bleek prettig voor de olifanten zich aan die heuvels te schuren.

Voor ons was opeens grote paniek. Een safari jeep was van de weg geraakt en stond gevaarlijk schuin over een droge greppel. De chauffeur stond te zwaaien en onze chauffeur schatte in dat wij dit klusje met elkaar wel konden klaren. Rien werd achter het stuur gezet en de mannen duwden, zo te zien zonder weinig moeite, de bus weer op de rechte weg.

Nog maar een klein stukje verder waren we getuige van een heuse jacht. Een groep leeuwen had het op de buffels gemunt. Een leeuw kroop vlak voor onze bus met een tijgersluipgang steeds een stukje dichterbij. Wij hielden onze adem in. De andere leeuwen werden volgens Patrick ingeseind en de aanval kwam. Achter een bosje verslond hij de buffel.

Wat een schitterende ervaring was dat.

Rechts in het rode zand zie je de leeuw afwachten…

Zeer moe en zeker voldaan kwamen we weer in het Luther Gasthaus aan waar het eten voor ons klaar stond.

Verwachtingen komen soms uit, maar dit ging onze verwachting ver te boven.


Dinsdag 24 september – Geen druk

“Er zit geen druk op” zei Grietje vanmorgen, toen ze haar handen waste onder een miezerig dun straaltje water in het toiletgebouw bij de ingang van het safaripark.

‘Hoe mooi kan dat soms zijn’ dacht ik meteen en deze gedachte bleef de hele dag hangen.

“Er zit geen druk op” zagen we toen we een grote groep olifanten zagen drinken uit een plas water. Kleintjes werden liefdevol door de modder voortgeduwd en een enorme olifant stond toe te kijken met zijn ene achterpoot over de andere.

“Er zit geen druk op” aanschouwden we toen we een groep leeuwen zagen staren naar een nog veel grotere groep buffels. ‘Zouden ze gaan aanvallen?’ leefde bij ons. ‘Hoelang zal het duren?’ Maar er kwam geen aanval en de chauffeur vertelde dat de leeuwen geen geschikte buffel hadden gevonden voor dat moment en de honger niet groot genoeg was.

“Er zit geen druk op”.
Tijdens de lunch riep de chauffeur ons opeens op om de busjes weer in te gaan, want hij had doorgekregen dat er een bijzondere groep dieren in de buurt was. De eigenaar van het restaurant liet ons gaan in het vertrouwen dat we terug zouden komen om te betalen.

“Er zit geen druk op”.
Op het terrein waar we deze 2 dagen logeren zit een school voor pastors. We hoorden ze gisteren al prachtig zingen en vanavond mochten we meedoen met hun avondgebed. We werden gastvrij ontvangen en ervoeren meer dan ook de verbondenheid in God. We zongen in het Swahili en in het Nederlands: ‘Welk een vriend is onze Jezus’.

“Er zit geen druk op”.
Tijdens de avondsluiting was onze chauffeur ook aanwezig en we vroegen hem naar de basis van geluk. Hij benoemde “geen corruptie en geen druk van de overheid” als belangrijke basis. Maar bovenal de afhankelijkheid van onze God die alle druk doet veranderen in geluk.


Woensdag 25 september – Vroeg in touw

Ook vanmorgen waren we al weer vroeg in touw.

Wijnand had al om 7.00 uur een afspraak met de pastor om zijn bibliotheek te bewonderen. Om 6.50 uur vroeg de pastor al waar mr. Wijnand bleef.

Om 8.00 uur zaten we aan het ontbijt.
Het was een gezellige boel, compleet met vlaggetjes, een kaarsje en donuts met chocola. Henk is vandaag jarig en hij was blij verrast door de spontane acties die op touw waren gezet.

Een arts van de World Health Organization kwam ons zelf gekweekte vruchten, maar bovenal de Zegen van God brengen.

De pastors gingen nog 1 keer met ons op de foto en begonnen spontaan
‘This is the day’ te zingen. 
We zongen -natuurlijk- van harte mee.

Tot Patrick, die het touw een beetje had laten vieren, ons opriep om nu toch echt te gaan. We wilden immers niet al te laat weer in Mombassa aankomen vandaag.

Ook hadden we het plan opgevat om de sisal plantage te bezoeken, speciaal voor de Deetmannen onder ons.
Het was even spannend of de mogelijkheid er was om daadwerkelijk op de plantage te mogen kijken, maar na een tijdje wachten ging het hek toch voor ons open.

We werden uitgerust met een helm en een mondkapje, de directeur die ons voorging droeg echter niets. Het was er een enorm kabaal en we maakten ons wat zorgen over het gehoor van de werknemers.

Jan Coenraad vond het geweldig om zijn geliefde vak hier in Kenya in uitvoering te zien. Hij wisselde adresgegevens uit met de directeur en zag ogenblikkelijk hoe dit bedrijf kwalitatief beter zou kunnen worden.

Er werd nog gebruik gemaakt van een vooroorlogse Nederlandse machine.
Er waren ontzettend veel mensen aan het werk.
We knielden neer bij een aantal vrouwen die zittend temidden van het touw kleine bosjes maakten en de touwtjes waar nog bladgroen tussen zat eruit haalden.

De mensen die we vroegen naar welstand en omstandigheden zeiden het goed te hebben.
We mochten gebruik maken van de toiletvoorziening die bestond uit een gat in de grond.
Het was 10 uur in de ochtend toen we de plantage verlieten. Het voelde als genoeg voor de hele dag.

We reisden met een dankbaar gevoel terug naar Mombassa en kwamen al hobbelend en verwonderend weer veilig aan.
We werden gastvrij ontvangen en hadden weer eten in overvloed, waar we met gemengde gevoelens van genoten.

We dankten God die alle touwtjes in Handen heeft.