Verslag reis naar Kenia – Week 2

Donderdag 26 september – “Pole-Pole”

“Pole-pole” (spreek je uit als “polley-polley”) klonk het heel wat keren de achterliggende dagen en we zagen het in de dagelijkse dingen.

“Pole-pole”  is Swahili voor “rustig maar aan” en staat model voor de Afrikaanse levensstijl.
Vanmorgen regende het uren achtereen en op het dakterras lag een hele laag water. Een medewerker van het hotel probeerde met een veel te kleine zwabber het water met een langzame tred opzij te bewegen.
“Pole-pole” was ook ons eigen uitgangspunt vandaag, want morgen reizen we naar Willem.

Annemarie kwam vandaag aan en ook voor haar was het prettig even te acclimatiseren.

We maakten met een aantal een strandwandeling. Aan het strand staan achter diverse kramen en standjes  mensen met hun aanbiedingen: olifanten, giraffen, schilderijen, uitgeholde kokosnoten, maar ook jurkjes en sjaals.

De verkopers veranderden hun “pole-pole” houding meteen als we in de buurt kwamen en probeerden ons met gebaren en geluiden bij hun spullen te slepen.

We waren gecharmeerd van een vriendelijke verkoopster met de naam Lucky. Toen ze de meesten van ons een jurkje had verkocht zei ze dat ze de zaak voor vandaag ging sluiten. 

“Pole-pole…”

 Ze straalde van oor tot oor en zei: “My name is Lucky and I am lucky now”.

In de Crossroadkerk hadden we zondag een masseuse ontmoet met een salon dicht bij het hotel. We hebben haar vanmiddag bezocht en werden met een omhelzing en stralende glimlach binnen gehaald.

Tussen het glimlachen door fluisterde ze dat het niet veilig was om in de omliggende winkeltjes iets te kopen.

We kregen ieder onze eigen salon en zo ervoeren ook wij iets van de “pole-pole”.

We vertelden haar over de vele stress in Nederland en zij gaf aan dat ze dat echt niet kende. De omstandigheden waren niet gemakkelijk, maar wat vandaag niet lukt komt morgen.

De rest van de dag bleef “pole-pole”. Zwemmen in de zee, bijslapen en het gezamenlijke diner.

Vanavond gingen de koffers weer in de opslag en hebben we het allerbelangrijkste ingepakt voor op de basis.

We zijn benieuwd en vinden het best spannend hoe we alles gaan ervaren.

Maar “pole-pole”.


Vrijdag 27 september – Een frisse wind

Vanmorgen om 7.00 uur stonden we startklaar voor vertrek naar de basis van Willem. Helaas was het verkeer zo druk dat John en Patrick er pas tegen acht uur waren.
Snel werd onze minimale bagage -die alles bij elkaar toch een hele vracht was- ingepakt.
Toen gebeurde het.
Patrick bad bij beide bussen om bewaring op de weg, om nabijheid en Zegen. We ervaren dit elke keer opnieuw als een verfrissende wind. We beleven afhankelijkheid en overgave.

De reis was lang en niet ongevaarlijk. We reden op een soort Zuiderzeestraatweg met daaraan -hier en daar- een dorpje.
We zagen weer veel velden met Sisal. Zelfs de familie Deetman lijkt dit al minder interessant te gaan vinden. we zagen veel kuddes met koeien, schapen, geiten en ezels.

Bijna ging het mis.
Willem vertelde dat de koe hier voor veel boeren belangrijker is dan zijn vrouw. Mocht je er in het verkeer 1 raken dan moet je maken dat je weg komt. Je zou niet de eerste zijn wiens auto in de brand werd gestoken. 

Onze ontvangst op de basis was hartverwarmend en ontroerend. Over een paadje kwam ons een rij kinderen tegemoet, gekleed in rode uniformen. Zij zongen ons een vrolijk welkom toe en wapperden met Hollandse vlaggetjes. We kregen van allemaal een hand en een mondje met stralend witte tandjes lachte ons toe.

In een ruime overkapping -Die sinds vorig jaar ook in gebruik is voor seminars- hebben we geluncht en later ook gedineerd. Door de ruimte waaide een frisse wind. Ruiten zijn hier niet nodig. Wel tralies i.v.m. de bavianen.

Een wandeling over de basis maakte ons stil. Rust en discipline was in alles zichtbaar, al waren de jongens die op het terrein wonen, ook in voor een geintje. Jenneke mocht even meedoen met gewichtheffen.
De jongens lieten ons in zang en dans zien wat ze konden en nodigden een aantal van ons uit om met ze mee te doen. We bakten er niet veel van, maar hadden wel plezier.

Willem vertelde over zijn werk op de basis door de jaren heen. Geloof uitdragen in moslimdorpen doe je vooral door daden. Trouw zijn is een sleutelwoord en zeker ook, verwachting.
Verwachting van de Heilige Geest Die werkt als een verfrissende
wind.


Zaterdag 28 september – Onbeschrijfelijk

Hoe beschrijf je het gevoel van een twaalftal goedwillende westerlingen die zich -drukmakend over de kledingvoorschriften- opeens temidden van de Ormastam bevonden?

Prachtig dat mensen voorzien werden van maismeel, bonen en rijst, maar hoe gaan ze er mee om?

Willem vertelde dat de meesten alles in 1 keer opmaken, je weet immers niet hoe morgen zal zijn? En inderdaad, als je zo leeft dan heb je morgen niets.
Hoe beschrijf je het krijsen en de paniek in de ogen van de kleinste kinderen die nog nooit een blanke hebben gezien?
Hoe leg je uit hoe de Loxazol werkt aan mensen onder de schurft, als men geen kennis heeft van hygiëne?
Hoe beschrijf je het gevoel als je een schooltas overhandigt aan kinderen waarvan je weet dat ze nooit een school zullen gaan bezoeken?
En dan de kinderen met wonden onder hun voeten, geïnfecteerd en opgevuld met zand.
We spoelden, ontsmetten, gaven pleisters, maar geen schoenen.
We namen de bloeddruk op bij mensen, wetende dat een behandeling er nooit in zal zitten.
We zagen een jonge vrouw met een schildklierprobleem en het voelde als afschepen toen we haar het laatste stripje paracetamol overhandigden.

‘t Is onbeschrijfelijk hoe mensen vertrouwen in ons stelden en hoe simpel ook geluk kan zijn.

Hoe beschrijf je het gevoel dat we hadden toen de stamleider ons uitnodigde om thee te drinken en oliebollen te eten en de vrouwen en kinderen toekeken?

‘t is onbeschrijfelijk hoe een mevrouw de onmacht in ons aanvoelde en zei:
“It’s okay, it’s enough now.”

Onbeschrijfelijk; mooi, lastig, pijnlijk, geweldig, verschrikkelijk, dankbaar en onmacht in een.


Zondag 29 september – Kom ga met ons en doe als wij

Vanmorgen hebben we met elkaar Willems kerk bezocht. Het is nu 16.00 uur in de middag en we zijn er nog vol van.

Vol van de manier waarop we betrokken werden in en bij de dienst deze morgen.
We kwamen het terrein van de kerk oprijden en men kwam ons al zingend en dansend tegemoet.
We mochten op het podium zitten en iedereen zong ons de Zegen van God toe.
We kregen allemaal een gekleurde sjaal om als welkomstgeschenk.
We voelden ons beschaamd.

Elke leeftijdscategorie had een taak. De kinderen, de jongeren, de vrouwen en de oudsten; allemaal zongen ze ter ere van God, met heel hun lichaam en met heel hun zijn. Een aantal vrouwen knielden op de grond en hieven hun handen omhoog in een lied van verootmoediging.

Ook wij hebben gezongen en we dachten dat we niet zo mooi konden zingen als de mensen hier. Maar we zongen met zo’n enorme overgave dat we zelf verwonderd waren. 

Onze chauffeur Patrick had ons ‘Ja, God is goed’ geleerd in het Swahili en er werd van harte mee gezongen. Natuurlijk hebben we het ook in het Nederlands en Engels gedaan.

Een vrouw kwam naar voren en vroeg om gebed. Ze heeft borstkanker en hoort morgen hoe verder. We hebben met een aantal om haar heen gestaan en baden om sterkte, kracht en genezing in het Nederlands en in het Engels.

Jan Coenraad bracht namens Elburg de hartelijke groeten over en Wijnand preekte over de verloren Zoon. De Vader staat op de uitkijk, wat er ook gebeurd is. Wijnand benadrukte de eenheid in Christus, hoe verschillend we ook beleven en zijn.

De mensen luisterden met een enorme aandacht en reageerden met een Amen en met handgeklap.
Na de dienst was het feest nog niet voorbij. Er was voor ons gekookt en er was cola. Opnieuw ervoeren we schaamte, maar ook enorme betrokkenheid.
Ons vertrek was al even spectaculair als de aankomst.

De vrouwen kwamen helemaal los. We werden opgeroepen om mee te dansen en te springen en we deden het in verbondenheid met de kerk van alle eeuwen en alle plaatsen.


Maandag 30 september – “Louder!!”

Ook vandaag startten we om 7.00 uur met havermoutpap.

Even daarvoor was de geit voor het avondeten geslacht en de groep was duidelijk verdeeld in het juist wel of juist niet willen aanschouwen van dit tafereel.

Dat er een vrouw kwam die het bloed op dronk omdat ze ernstige bloedarmoede had kwam wel “louder” binnen dan verwacht.

Maar er volgde meer.

Met enorm veel respect keken we toe hoe de kinderen hun geleerde Bijbelgedeelten op zeiden. Achter elkaar door; psalm 23, psalm 139, de wet en de zaligsprekingen.
In de microfoon, schouders recht, strak de zaal in kijkend. Spraken de kinderen  niet zeker genoeg dan zei Mee Hyae, zittend in kleermakerszit voor de groep:”Louder!” en dan ging het louder.
Als beloning kreeg het kind een lolly die nog niet open gemaakt mocht worden. Gebeurde het wel dan kon de lolly ingeleverd worden.

Keurig keken de kinderen toe hoe het ritueel steeds weer herhaald werd en wie niet luisterde werd er tussenuit gepikt en kon apart zitten.

Ook was er beweegtijd en wat was het heerlijk om te zien hoe de kinderen ervan genoten. De vingertjes vlogen de lucht in toen ze de pas van de olifant, buffel, flamingo, zebra of giraffe mochten imiteren.

Hilariteit volop toen ook wij aan het spelletje mee gingen doen.
We hebben een aantal goede buffels in ons midden.

De rust keerde opnieuw terug tijdens de pauze; handen wassen, een slok vitaminedrank en eten en drinken zittend op het vloerkleed.

Na de pauze was het aan ons om de kinderen te vermaken en zo te zien genoten ze er erg van. Het zweet gutste van onze hoofden terwijl de kinderen gewoon doorgingen met touwtje springen, zakdoekje leggen (Annemarie had ter plekke een Engelse versie gemaakt) en zaklopen. De koninginnedagspelletjes van vroeger kwamen hier weer goed van pas.

Rien zorgde voor de wissel om de 5 minuten en het liep opnieuw ordelijk en goed.

In de middag deden we diverse taken. De mannen klusten in het computerlokaal. De vrouwen die de spelletjes hadden georganiseerd hadden een contactmoment met de juffen;  de creativiteit van hen kon volgens Mee Hyae ook een heel stuk ‘louder’.

De spullen voor de medische post zijn overhandigd en opgeborgen.

‘s Avonds aten de kijkers en de niet-kijkers met veel smaak van de geit.

We keken met Willem een Mee Hyae terug op geweldige en gezegende dagen.

Onze blik op het werk van Willem en Mee Hyae werd ook vandaag zeker ‘louder’.


Dinsdag 1 oktober – Het is maar net door welke bril je kijkt

De schoolkinderen keken gisteren enorm ondeugend door de  zonnebrilletjes die ze kregen na de spelletjes.

Wij keken vanmorgen ernstig toen we voor de laatste keer samen met Willem het Onze Vader zongen na de havermout.

We keken met heimwee en bedroefd toen we voor de laatste keer Mee Hyae haar hartelijke lach hoorden.

We keken opgewekt en bemoedigend toen we elkaar een spoedig tot ziens toewensten. Willem en Mee Hyae komen immers over 3 weken al naar Nederland.

We keken met verbazing naar onszelf, naar het groepsproces en naar de ervaren verbinding.

We keken onderweg, terug naar het hotel, met andere ogen naar het straatbeeld dan voor ons bezoek aan de basis.

We keken met gefronst voorhoofd naar de hoeveelheid eten die er in het hotel stond aangericht.

Ons blikveld is verbreed, onze bril is gekleurd en het is goed om met elkaar de komende dagen onze brillenglazen te poetsen en onze bril zo op te zetten dat we er optimaal profijt van hebben.


Woensdag 2 oktober – Een unheimisch gevoel

Vandaag hoefde er helemaal niets.
Soms is dat heel prettig, maar vandaag voelde dat vreemd.
Na het intensieve contact bij Willem en Mee Hyae ervoeren we het ook als een dag zonder duidelijk doel.

Het voelde unheimisch toen we over het strand liepen en er aan ons gevraagd werd door een wat schichtige, magere man of we hem onze schoenen wilden geven voor zijn zus.

Unheimisch, toen een gehandicapte man die een prachtige zandsculptuur gemaakt had, vroeg om geld voor medicatie.

Unheimisch, toen onze mannen aangesproken werden door een zwarte man die wees op een slanke dame iets verderop om te wandelen of wat ze maar wilden.

Unheimisch, toen we door de dame uit de kerk mee gevraagd werden naar een middagdienst in een klein kerkje dat leek op een schuur en lag in een enorm onveilig gebied.

Unheimisch, toen het afdingen op souvenirs zo goed ging dat we  het gevoel kregen dat wij de kooplieden aan het afzetten waren in plaats van zij ons.

Unheimisch, toen we bemerkten dat we eigenlijk wel heel moe waren van deze dag terwijl we niet echt iets gedaan hadden.

Unheimisch, omdat we zoeken naar een nieuwe balans tussen de wereld die we gewend waren en die we nu ontdekt hebben.

Unheimisch, omdat we  heimwee hebben naar de afhankelijkheid van God die we gezien en geproefd hebben bij Willem en Mee Hyae.

Unheimisch, omdat de reis naar huis aanstaande is.

Unheimisch, omdat we nog niet Thuis zijn.


Donderdag 3 oktober – ‘Roba en Haroba’

Een kwart eeuw geleden kwam een blanke man met een missie naar Tana Delta.
Een man met een opdracht die hij niet overzag.
Een man die verandering bracht.
“Roba en Haroba” zeiden de mensen over hem en zijn vrouw.
“Zij die regen brengen”.
Regen was er ook vanmorgen in Mombassa. We moesten onze plannen bijstellen.
Toch maakten we er het beste van.
‘Roba en Haroba’; we hebben het van Willem geleerd. Het regent soms volop. We begrijpen soms het nut niet, maar we hebben geleerd dat het nut niet altijd duidelijk hoeft te zijn om in afhankelijkheid te leven.
We hebben leren zwijgen toen we mensen jerrycans langs de weg zagen zetten om de regen op te vangen.
We hebben leren danken door de Zegen die we door Willem en Mee Hyae hebben ontvangen.
Hij die regen geeft zal met ons mee gaan, straks als we in de bus stappen en daarna in het vliegtuig. Hij die regen geeft zal blijven. In regen, maar ook als er dorre tijden komen.


Vrijdag 4 oktober – We moeten nog even landen

Na een lange reis vanaf gistermiddag 16.00 uur Nederlandse tijd zijn we vanochtend om 7.00 uur veilig geland op Schiphol.

Maar we moeten nog wel even landen…

We hebben samen met Hans Scherphof in de Oosterkerk gedankt voor bewaring en bescherming en opnieuw ‘Dan ga ik op tot Gods altaren’ gezongen.

We hebben elkaar als groep bedankt voor vertrouwen, vriendschap en ervaren gemeenschappelijke waarden.

We hebben dankbaar gezien dat de noodzaak voor hulp in de projecten op de basis van Willem en Mee Hyae ook in de gemeente is geland.

We hopen, bidden en vertrouwen dat velen de gemeenteavond zullen bezoeken en dat de ingezette landing stabiel doorzet.